mutlu bir şekilde arabaya binilmiştir. dımtıs dımtıs haber dinlemek yerine pinhani cdsi koltuğumuzun altındadır. ve amacımız anne ve baba ikilisini de pinhanici yapmaktır. ve cd yerleştirilir bi güzel. şimdi hangi yol sıkıntılı gelir ki insana denir içten. mutludur mer…
ve birden baba şöyle der ;
_ nasıl müzik bu böyle uykum geldi.
_ ya tamam baba hızlısına geçelim denir. ama en hızlı hele bi gel parçası bulunur.
ve hele bi gel hele bi gel deyip mer kendinden geçerken anne arkadan ne bu hele bi gel hele bi gel der. kapatın der. ve mer bir daha ki araba gezintisinde daha sert bir müzik bulmak için düşünmeye başlar. babama sert bir albüm önerecek var mı aranıza ? :)

( ah kaç kere söyledim gel sac bi röportaj yapak diye. kimse beni ciddiye almamıştı. neyse hazıra konduk deyip kendimizi avutalım bari :))

etraf karardı. gün bitmiş gözüküyor.
gün neydi?
güneşin olması mıydı?
yoksa biz sadece hayatımızdaki aydınlıkları mı farkediyoduk?
mevlana ta o zaman dan dememiş miydi?
karanlık aydınlığın yokluğudur.
ama aynı şekilde değil mi ki aydınlıkta karanlık olmadan hiçbir şeydir.
demek ki diyorum içime
sen gerçek mutluluklara (aydınlığa) ermek için
muhakkak bi üzüntüden (sıkıntıdan, karanlıktan) geçmelisin…
belki böylelikle gelen mutluluk senin içinde daha iyi yer edecektir.
sanırım aydınlığa ermek için karanlığı çekmek bile iyi gelir insana.
ve aydınlık karanlıkla daha da değerlenmez mi?
bir yol var önümde. buna siz ya hayat diyin ya da alelade bir sokak.
karanlık olsa da o yolun sonunda bir ışık görebilmek bile bir marifettir.
ışığı görmeli ve yola devam edebilmeli.
bu karanlıkta az biraz düşüşler yoldan çıkarmamalı bizi.
ne derler hep.. bi hedefi olmalı insanın.
o aydınlığa ulaşmaktan daha öte bir hedef bulamayız herhalde.
bu yolun sonundaki ışık belki algılayışıa bağlı sizin için öteki alemdir.
o alemdeki ışığa kavuşabilmek içindir yolumuzdaki zorluklar.
ve belki de fazla zorlanıyoruzdur
ve bir başka yolda yanımıza bir yoldaş daha arıyoruzdur.
herneolursa olsun herkes hayat ışığını arıyor. marifet ışığı görebilmekte. ve zorluklara katlanabilmekte…
hayatın ışığını bulma yollarında başarılar dilerim…

pek hak verdim…

(bi de şu word verification’dan çok sıkıldım)

yeniden tekrar hepatitze‘ye teşekkür ederiz. aylık değişimlerle headerım karşınızda olacak :p

ellerini düşündüm geceler boyu, ellerin içimde akıp duran su,ellerin, türküler uykular kadar güzel,ellerin karanfil kokusu…

yarın bu pastayı yapmayı deneyeceğim. bu hatice’nin yaptığı. umarım benimkinin de en azından görüntüsü böyle olur. tadını hiç bir zaman bilemeyeceğim çünkü tadına bakmadan yola gidecek. oley. :p

bana şans dileyin.. :p

*

yeni alaturka reklamını gördünüz mü? ben ilk yeni bi albüm sandım. zaten sanılsın diye yapmışlar. resmini aradım gencin bulamadım nette. çok dikkat çekici olmuş bende. senaryoda “ali turka” adlı biri çıkıyor piyasaya. resimler falan. kasetin adı da bana çay demler misin mi ne.. öyle birşey işte. dikkat çekici evet.

*

zaten sıkılmıştım…

tekerlerme gibi bişi bu. ama bildiğin halde hala şaşırıyorsun mer.
neymiiiş ;
değerinden çok değer verirsen ve sen de değer aldığını sanırsan almazmışsın. verdiğin değer boşa çıkarmış, vermiş olduğun değer ne kadar çoksa senin kırılma derecen de o kadar çokmuş. yani değer bulamadığın da kırgın bi insan olurmuşsun. ama olsunmuş deyip kırılmış olmak hala değerinden bir şey götürmüyorsa evet sen artık safların arasındasın. hoşgelmişsen…

beton bet ve mermer mer’in yeni macerasına hoşgeldiniz :p özlemişim blog yazmayı aklımda birçok şey var ama yanımda biri varken ki o kişi je yazamıyorum çok :) evet jemer gece buluşusu yaptı. şuan evin en sevdiğimiz bölümü mutfaktayız. ve burası tam bir ınternet kafeye dönüştü. çok teknolojik olduk böyle. tv açık bi yandan ben prison break adlı diziyi izliyorum falan… böle eğlenceli bi ortam… tabii bu arada bet biraz acı çekmekte. onu teselli etmekte gerçekten zorlanıyorum. hey gerçek teselli ediciler nerdesiniz :p
asıl acısı şundan ki bugün burger king de yeni çıkan bişi yedik. evet tam anlamıyla acıydı. hani tatlı bi acı falan derler ya. yok öyle bişi. je’nin kulaklarından duman falan çıktı o kadar.. :p
sözlerime son verirken tüm öle ve böle laflarının y lerini betin koydurduğunu söylemeden edemeyeceğim.
bitti yoruldum…

gmail biraz önce aynen şöyle dedi ;

Dua, namaz gibi oruç gibi Allah’a yapılan bir ibadet �e�ididir. Kulun kul olduğunu derin bir bilinçle hissedip bunu Rabbine arzetmesinin en güzel ifadesidir. Dua, insanın acizlik ve zayıflığını tam hissedip varlığı için gerekli ihtiyaçlarını Allah’tan istemesidir. Dua namaz ibadetinin içinde namazdan bir parça imiş gibi görünse bile aslında başlı başına bir kulluk görevidir. Belli bir şekil, yer ve süre ile sınırlandırılamaz. Vakitsiz ve mekansız bir ibadettir. Her ne kadar duanın daha hızlı ve kolay kabulü için bazı özel zamanlar ve mekanlar söz konusu ise de, bu duanın sınırlandırılması anlamına gelmez. önemli olan dua edenin kulluk bilinci, isteklerindeki içtenlik ve samimiyetidir.

(burdan mail adresinize hergün bir hadis gelebilir. güzelliklere vesile olunabilir.)

her bakkal,market vb. alışveriş edilecek yere gittiğimde kendimi tutamıyorum. eticin almadan çıkamıyorum. biri beni durdursun…

paletimde ki renkler… düşünelim neler var paletimizde? benim paletim de ne renkler var? sanki bi ben varım mavi. başka da bi renk yok gibi geliyo bazen. bazen koyulaşıyorum bazen açık mavi oluyorum. ama bir kere de diyorum ki artık gökkuşağına dönsün paletim. öyle renkler olsun açıklı koyulu. görenler şaşırsın.. bazen renkler herc-u merc olsun, sonra gene ayrışsın… herc-u merc olmuş renkleri tercih ederim bomboş bir palettense…
şöyle etrafa bakınca merin paletinde ne renk var dense herkes sadece bi maviyi biliyor. başka bişi yok başka bi renk yok. yeşil falan palavra…
bir boya renklamında boyacının fırçasından düşen damla bi kalbe dönüşüyor müslüm g. için sonra diğer reklamda bi güle dönüşüyor ebru akel için. bana da bi damla verseler.. gökkuşağına dönüşse…