Yeğenim Ömer’in doğumgünüydü geçenlerde. işte pasta yapmıştım falan. güzel geçti. ne de olsa canım yeğenim. 5 tane yok 6 tane yeğenim var. en sevdiğim içinden ömer sanırım. ama tabii meldacığım seni de seviyorum sen ayrısın gözümde :) kardeşteeen öteeee,canım dostuuum :p falan :) Doğumgünü hediye falan tabi gırla. aile oyunu istiyomuş biz öle bişi aldık. casusu bulmaca gibi bişi adını hatırlamıyorum. üzerinde +9 yazıyor e ömer 10 yaşında iyidir dedik. ömer bişi anlamadı ve bana sordu. herkesler gittikten sonra gel oynayalım anlayalım bakalım nasıl bi oyunmuş dedik. ve uzun zaman baktım baktım okudum okudum bişi anlamadım. kendimden şüpheetmektense karışık bi oyunmuş bu ahmd abine sorarsın bi ara demeyi uygun buldum. sonra.. diğerbi hediyeye doğru yol aldım. uzun zamnadır merk ettiğim bişeydi. zaten ömer bizden de istemişti. ya alın ya da parasına yardım edin demişti ki alabilemezdik :) hatta oyunlarına baktık onlar bile gayet tuzluymuş. neyse.. konumuz nintendo wii. böle tvye karşı kumanda ile oynamaca bişsi. bi sport olayı varmış bide başka bişi neydi unuttum. sport olanı var şimdi ömerde. kendi bayram parası ve biraz da diğer gelenler eklemiş para ve almışlar. çok hoşuma gitti. benim oğlanda büyüse de alsak diye düşündüm. gferçi büyümeden alsak da ben oynaam daha süper olur. tennis oynıyım dedim ilk önce. fakat çok zormuş. topu bi türlü tutturamadım. sorna bowlinge başladım ki süperdi. bitirdim oyunun hepsini. üniversitedeyken giderdik bowlinge tabi deneyimliyim :p ama kolaydı işte. sonracıma en zoruna geçtim. box. karşımda adam bana vuruyo bende vuruyorum ama. bi kaç kere düşürdüm adamı ama. çok zorlandım. zaten ağırım. o akdar çok yoruldum ki. içeri gittiğimde nefes nefese kalmıştım. noldu dedi herkes. kan ter içinde bi mer. ama hele bi hareketlerim kolaylaşsın görür o adam. bi vurucam nolduğunu şaşıracak :)

kumandamız bozuldu. bi yer seçiyorum ve artık Allah ne verdiyse. kalkıp onu değiştirmek ölüm oluyor. bazen sehpaya oturuyorum bakmışım ki ordan izlemeye başlamışım geçmemişm koltuğa bile. sıkıldım artık. tam da yeni değişen uydu bilmemneleriyle e2 gelmişti evimize. e2yi seviyorum… aslında eve tv almamayı düşünüyorduk. hatta bu tv geldikten sonra dedik gider yakında. e çocuk olunca gider dedik falan ama nedense lcd falan da bakmaya başladık bi yandan. kriz var ya ucuzlamış :p yok ya bu krizde yalan. tvler abartıyorlar korkutuyorlar kriz var kriz var. hele bi çıkın bakın dışarı kimse lüksünden geri kalıyor mu? hiçbiyerde indirim yok ama herkes alışveriş yapıyor. ne acayip milletiz anlamıyorum. bi yandan ağlarken para yok diye bi yandan da en son çıkan cep telefoları için kuyruklar var falan. belki de uçurumdan. en zengin en fakir. e orta direk nerde? gene var tabi ama onlarda zengin gibi yaşıyor. temel ihitiyaç denen şeyler lüksten başka bişi değil halbki. neyse.. bu konuyu daha da irdelemek benim hayrıma olmayacak :)

uykum yok ama bütün gün uyumak istiyorum. zaten başka yaptığım bişey yok. ne mutlu bana…

bi misafir daha geldi geçti. yorgunluktan, işten güçten ne fotoğraf çekmek aklıma geldi ne bişi. melda çekti soframı, koyar mı bilmem yemekzevkine. (zaten yakında yemekzevki melda değil merve diye değişecekmiş. bu bi dedikodu bilmiyorum yani :) tüm mervelerden tarifler yer alıyor ya :)) o zaman başka şeylere de ortak olurum haberin olsun mel :)
neyse.. :)

doğumdan önce sanırım son misafilerim geldi. gerçi gelmek isteyen olursa başımın üzerinde yeri var da çok az kaldı artık. bazen unutup hızlı hareket edince oldukça rahatsız oluyorum. hani zanediyorum ki nolcak ki eğilirim kalkarım oturum ama olmuyor resmen. çok zormuş annelik gerçekten. anne kıymeti en çok anne olduktan sonra anlaşılıyormuş. bi kere tüm hayatın değişiyor. hamilelikle bile değşmişken düşünün ki çocukla neler olacak. yaşam artık çocuğun oluyor. ne kadar da garip. 

uzun zamandır hep diyorum. ömrümde daha bi çekilişmiş kuraymış vb. hiçbiryerden bişi kazanmadım ben. hep hayıflandım durdum. ve sonundaa turnayı gözünden vurdum :p yok o kadar da büyütülecek birşey değil ama sevindim, eve gelen bi hediye olacağını düşünürken doğum fotoğrafı çekimi kazandım. işte yeşim mutlu.com gelecek ve bebeğimin ilk fotoğraflarını çekecek. yıkanırken, giyinirken, benimle babasıyla. isterdim hep ama hiç sormadan fiyatlarının çok olduğunu düşünüyordum hep nedense. hatta bu yüzden belki de keşke ben olsam, çeksem, hobimle para kazansam diyordum. gerçi bilemiyorum ne kadar kazandıran bi iş ama.. çok hoş bi iş olduğu kesin. bakalım biraz gözlem yapayım da belki de birgün ben de bu işe girerim. tabii öncelikle fotoğraf makinasına ihtiyacım var  en slr’sinden. lensiymiş, cartıymış, curtuymuş.. belki birgün diye hayal kurayım. ben başka ne iş yparım ki zaten. yapabilirm ki.. ama yapmak lazım bişi. lazım…

sonunda bebek şkerimi de aldım. en yakın zaman da sadece hobirikste.. :)

burası hamile günlüğüne dönüşüyo nerdeyse. dur demek lazım.. :)

ordan oraya, ordan oraya yazılarımda taşına taşına helak oldular. bi kaç blogspot adresi eksitmiş biri olarak tabi artı arada wordpress denemelerimde olmuştu, artık son olarak yer değiştirmiş olmak istiyorum ama aslında istemiyorum da bi yandan. artık benim de bi alanım, adım olsun istiyorum ama bi isim bulmakta çok zorlanıyorum. belki birgün… evlenmeden önce halletmeliydim bu işleri. hemen yapıverirdi eminim ahmd:)

bu kapanmalar o kadar saçma ki. kanunlar tabii ki zaman geçtikçe çeşitleniyor ama bilir kişi olarak birilerini seçmeliler, daha doğrusu doğru kişileri. yoksa internetin i sinden hatta ı sındn bile anlamayan biri olursa bilir kişi işte bu sonuçlar çıkar. kimbilir abd’de falan neler neler oluyordur, suudiarabistan gibi olduk, onlarda flickrı yasaklamışlardı. bakalım biz de ne zaman gelecek sıra flickra…

hobirikse de ne güzel başlamıştık. nasıl da heveslenmiş evde ne yapsam diye dolanıp duruyordum. en yakın zamanda buraya geçireyim de bari hobiriksi. hatta hobiriks.com alırsam tam süper olur hatice dğil mi? ben işlemleri başlatıyım.. :)

yemekteyiz diye bir yarışma başlamış. 5 kişi evinde diğerlerini ağırlıyor, yemekelr yapıyorlar falan. tabii ki ödüllü bi yarışma ve herkes birbiri hakkında vıdıvıdı. yok şu şöyleydi bu böyleydi. herşeye bi bahane. güveç neden güveçte değil, çatal neden burda değil. normal ekmek yok, ortada peynir yok. garip garip şeyler. hadi tamam gerçi haklılar kazanmak için ona buna laf atıyolar bişi demiyorum. ama kazanmak için bişi yapmaz mı insan. sadece etrafa laf atmakla bi yere gelinmez. ilk programı izlememiştim. yani reklamlarını gördüm sadece. ikincisini az biraz daha fazla gördüm. hani ben girsem.. ki beni bırakın (kesin kazanırım (ukalayım adsızcım napıyım idare et):) benim ahmdim bile çok daha iyi yapar herşeyi. hem ii yapar hemde kazanır. ah bi girsem yarışmaya.. 10 binytl ile ne yapsam.. ım…

çok tanımadığım bi ortamda..
bi tanımadığım…
_ hamilelik çok yakışmış dedi.. mutlu oldum..
bi tanımadığım…
_ yüzün mü şişmiş senin? çok tuzlu yiyosun galiba? ekmek falan yeme. tuzu kes. vıdıvıdıvıdı…

saol ya ben de bilmiyordum… herhalde bana söylenecek en son şeyleri söyledi kadıncağız. zaten moralim sıfır, depresyondayım, bunalımdayım,dertliyim bide üstüne ne diyo. sanki bilmiyorum.. göbeğim de çıkmış sanki ne dersin he teyze?? :) insanı zorla kendinden nefret ettiriyolar canım aa.. sonra… bide bebeği ezme gibi bi düşünce var ki ondan hiç bahsetmicem…

bugün palladium diye bi alışveriş merkezi varmış oraya gittik. ataşehirin falan oralarda bi yerde. baya büyük bi yermiş. yerli yabancı değişik değişik mağazalar var. hem ferah hem boş. yani aslında kalabalık ama büyüklükten belli değil. hem sanırım öle çoğulçuğul insan da yok. bakalım yeni bi mekan bulduk. gideriz sıksık. he aklınızda bulsun yiyebildiğiniz kadar suşi sadece 35 ytl. yeyin gari.. yok hani 10 ytl olsa falan denersin ama çok pahalı bence. yiyebildiğin kadar pizza bile ne kadar yiyebiliyor ki insanoğlu dimi? suşiyi napsın…
sonra…
ben eve geldim. tarhana çorbası yapıcam çok heyecanlıyım gerçekten. bi kere yaptım hiç güzel olmadı. ki annemin yaptıı gibi de istemiyor ahmd. bakalım tutturabilecekmiyim…

sonra bide…
yeğenim ömercikin doğumgünü için 2 tane “özel mer çizkeki” siparişi aldım, bakalım… fotolarla aranızda oluruz inşlh..

haftasonu iyi mi geçti kötü mü geçti pek anlamlandıramıyorum. bugünlerde pek bişi anlamlandıramıyorum zaten. hayr olsun. hamilelik algı yeteneğimi mi zedeledi acaba? yok gerçi sanmıyorum. anlamamam, anlasam da anlamamazlığa vermem gereken şeyleri anladığıma ve herşeyin farkında olup bide üstüne üstlük unutamadığıma göre bi sorun yok. gerçiii… ben çok çabuk unuturdum herşeyi. sanırım bi sorun var. ama bilmiyorum. evet.. bilmesem en güzeli…

ama güzellikler de dolu. dopdolu..

cts sabah kahvaltı bile güzeldi aslında. sonrasında da blog buluşması. hamarat sabahnurumuza gittik. eslem, mandalin, kelebek bide mp ile. ama bence ana fikir ne blog,ne flickr ne bişiydi. günün konusu çocuklardı. hatta bebelerdi. bol çocuklu bi ortamda olmaktan zevk duydum fazlasıyla. kah özendim, kah en rahat benim diye sevindim. (özellikle yemek yeme zamanında :)) soframız da çok güzeldi, bugüne kadar yediğim en güzel ıspanaklı salatayı yedim. herşey için teşekkür etmeyi bi borç bilirim. en kısa zamanda da bana beklerim…

bugün ise…

kahvaltı mı öğle yemeği mi ne yedik. ahmd’in özel omletinden. üniversite zamanında çok yediği, beğendiği bi omleti taklit ediyor. e ses çıkarmıyoruz tabi. ne de olsa kahvaltı da “bendensin bugün” dedi mi akan sular durur. isterse sadece sofra hazırlasın :)

neyse..
sonra market diye çıktığımız yola ahmdin manzaraya gidiyoruz demesi eşlik etti. ve haremin üstü falan öle üsküdarda bi yere gitttik. meğer salacakmış. çok güzel süper bi manzarası varmış. hakkaten kafa dinlenecek bi yermiş. haklıymış. sonracıma bi kiralık ev vardı. dedim bizimkini versek kiraya da gelsek buraya. balkonu falan negüzel oturulur kimbilir dedik. ve orda hiiç kıymet bilip oturmayanları gördük. yani göremedik. öle işte. sonra gez dolaş market derken eve geldik. bugünü bendensinlerle çoşturan ahmdin elinden tonbalıklı sandiviç yedik. ama söz yarın hep bendensin ahmd:)
şimdi evdeyiz. uykum gelemiyor nedense son günlerde. hayr olsun…
bide iyi olalım hep inşlh. cümlemiz yani… kalalım sağlıcakla…

puf.. sıkılmaya başladım artık. bekle bekle,sabırsızlanıyorum…
ama bu arada…
o gelmeden yapmam gereken işler hala var. öncelik kıyafetleri yıkanacak falan. neyse zor işler değil çok şükür. 1 günlük işler ama ben sallıyorum sanırım. şimdi bol bol sallıyım da nasıl olsa durdurak bilmeden çalışıcam.. hakkaten şimdi salladığımdan da olsa gerek yetişemiyorum çoğu şeye. yapınca ii yapıyorum ama kalıyor işte aklımda olan şeyler. daha hızlı olmam lazım. inşlh bakalım. annemi düşünüyorum da.. maşaallah hala aynı. bana geldiğinde illa bi iş bulup yapmak istiyor. eski kadnlar çok çalışkan valla. bakalım bizler nolucaz. gerçi çevremde gördüğüm bazı yaşıtlarımdan iyiyim. valla bak :) aman neyse.. ne demeye çalışıyorum ki ben. önce o ütüleri bitir mer..

ilkokulda falan ne derdi öğretmenler.. bayram tatilinde yazın ne yaptığınızı. ve başlardık bayramın 1. günü ; uyandım bayramlıklarımı giydim. el öptüm falan filan. ne kadar da farklılaşıyor bayramlar. bi kere o büyük kahvaltılar olmuyor annemde. herkes bi yere dağılmış oldu sanki. gene toplanıyoruz ama kahvaltı gibisi yok gerçekten. su börekleri, kahvaltılıklar, çolukçocuk,herkes en güzel giyinmiş bayramlaşıyorlar,yeniyor içiliyor, çok özlemişim gerçekten.

bu ilk ramazan bayramım oldu, akrabaları daha klay gezebildik bu sefer. arabamız yoktu ilk sefer. daha kolaydı ama trafikte o kadar sıkıldık ki. 2 buçuk saatte anca geçebildik karşıya. satıcılar falan dolmuştu yolda. hep düşünürüm onları görünce. yenilik getirmeyi aklına getiren hiiç yok. herkes kağıt helva satıyor. tamam alınabilir ama o kadar arabadan kaç kişi alır ki kağıt helva. 10dan fazla satan vardı. hepsine düşen pay ne kadar ki? yenilik getirmeleri gerekiyor işte. birileri de muz ve su satıyorlardı. hadi birz değişmiş ama. sürümden kazanacakları birşeye ihtiyaçları var bence. neyse.. hayırlı kazançları olsun inşlh.
bide ;
bayramda doğmamış çocuğuma harçlık topladım :) süperdi :)