yazma yazma nereye kadar canım. birikiyo birikiyo içimdekiler ama bi türlü oturup yazamıyorum. bazen yazsam da hiç eskisi gibi gelmiyor bana. eski samimiliğim yok sanki :) duruyorum bazı bazı yazarken. ve bu hiiç hoşuma gitmiyor.  ay gidicem buralardan o olacak. sıkıldım zira…

günler zaten hep aynı. ama ne denmiş. bi gün bi güne eşit olmayacak. tabii aslında derin bakarsak güne ,hergün birşey öğreniyoruz. anneliğe dair oluyor tabi bunlar genelde. başka bi emre haliyle karşılaşıp öğreniyoruz, bazen güzelliğini görüp şükrediyoruz. evet evet bu günlerdeki en güzel şey şükür. şükür etmeyi bilmek güzel ama şükür edecek şeyler görmek çok daha güzel. öle işte. çok şükür halimize..

emre artık dönüyor fıldır fıldır,sonra ek gıdaya da başladık. tabii haliyle eski mis kokulu kusmuklarımızdan kakalarımızdan eser yok artık :) hepsi bildiğin kokular işte.. :)
tabi dişlerde gelmeye devam ediyor. dün ilk defa babasına bıraktım Emreyi ve pazara gittim. arayıp bu çocuğun ağzı kanıyo dediğinde çok korktum başka bi sandım. meğer dişi patlamış, ve azıcık kanamış. yavrum benim ya.. şimdi az huysuz,huzursuz gibi.öle…

bide yaz geldi. nerden mi anladım ençok? domates kokularından.. ahmd ise kızartma yemeğinden:) ama camımızın önündeki domates fideleri öle güzel kokuyor ki.. vaktiniz varsa gelin koklayın. şükredin..